Stilte voor de storm

Mount Manganui – door een druk Taranga en grote haven rijden we verrassend genoeg een gezellige wijk vol cafes, restaurants en winkels binnen.  Aan het einde hiervan bevindt zich Mount Manganui, een kleine groene heuvel die uitsteekt in zee en omgeven is door stedelijk gebied. Het plaatje uit het magazine vinden we niet, maar wat we wel vinden zijn golven. Het is stilte voor de storm en verrast dat er golven staan surfen we tot het begint te schemeren. Voldaan van de surf rijden we naar de camping aan de voet van de Mount, waar de schrik toe slaat. We kunnen nergens de portemonnee vinden. De laatste keer dat we deze gezien hebben was in Thames in de Coromandel op de tafel in een foodcourt. We hebben nog een set met andere passen ergens verstopt, maar dit betekent een hoop regelwerk. We mogen morgenochtend de camping betalen en we spitten de hele van door. Kim is al bijna op weg om te bellen naar Thames tot we nog een plek bedenken waar de portemonnee kan liggen. Weggestopt met de gedachte ‘daar kijken ze nooit als iemand inbreekt’ (en wij dus ook niet) vinden we inderdaad de portemonnee. Met de portemonnee weer op zak is het tijd om geld uit te geven en een drankje tegen de schrik. Het zal wel door de aankomende storm komen zeggen we tegen elkaar. 

We eten quesedillas en nachos bij een drukke Mexicaan, waar jongeren zich klaar maken om uit te gaan. De special van de avond margarita passionfruit gaat perfect samen met de nachos. Evert nipt mee en drinkt zijn corona’s. Loom van de surf, hapjes en drankjes lopen we terug naar de camping. Verschillende winkels en huizen hebben voorzorgsmaatregelen genomen voor cycloon Lusi door ingangen te barricaderen met zandzakken. Achter ons horen we iemand rennen en ‘excuse me, excuse me’ roepen. We doen een stapje opzij om de hardloper te laten passeren. In plaats daarvan stopt een jongen. Hij is overstuur en vraagt om hulp. We weten niet precies hoe we moeten reageren. Even spelen we met de gedachte dat we bestolen worden. Maar de jongen blijft om hulp vragen en of we de politie willen bellen. Hij vertelt dat een huisgenoot bij zijn broer dronken is thuisgekomen en tijdens een ruzie zijn jachtgeweer heeft gepakt. Toen de huisgenoot achter hem aan kwam is hij de straat op gevlucht. We blijven bij hem en bellen de politie. We zien politiewagens verschillende malen 2 kruisingen verder op heen en weer rijden, maar ze draaien onze kant niet op. Ze moeten toch echt hier zijn en Evert zet Kim en de bange jongen uit het zicht achter een aannemersbusje en loopt vervolgens rustig de kruising voorbij om met zwaaiende armen richting de politiewagens te lopen om de agenten te attenderen. Dan wordt het ineens een heel ander schouwspel. Zodra de politie Evert in beeld heeft wordt hij door verschillende agenten met machine geweren onder schot gehouden en wordt door politie op een niet zo’n vriendelijke manier gesommeerd zijn handen in de lucht te houden. Door een brul ‘get on your knees’ zit Evert midden op straat geknield met zijn handen achter zijn hoofd gevouwen om vervolgens gefouilleerd te worden. Dit gaat niet zoals gedacht. Snel lopen Kim en de jongen ook dezelfde richting op met armen in de lucht (put your hands where I can see them) en geven aan dat wij degenen zijn die gebeld hebben. Nadat we allemaal gefouilleerd zijn wordt de jongen mee een van de wagens in genomen om een verklaring af te leggen. Hij blijkt pas 13 te zijn en we wachten tot hij klaar is. We horen dat de verdachte inmiddels op zijn bed ligt te slapen en zijn vader claimt dat er niets aan de hand is. De jongen raakt opnieuw overstuur wanneer hij dit hoort. Wanneer ze de jongen mee naar het politiebureau nemen krijgen wij een rit naar de camping. Omdat we geen getuigen zijn is het niet nodig om in Nieuw Zeeland te blijven (helaas). Het is merkbaar harder gaan waaien en duiken onze camper in. What a night! 

Auckland – met gemengde gevoelens rijden we door de ‘storm’ naar Auckland om bij Alice te schuilen. De storm valt alles mee, meer dan wat bladeren en takken op de weg is het niet. Oke, met de van heb je wel wat last van de windvlagen maar we houden onze heilige koe binnen de witte lijnen. In Auckland rijden we richting de wijk Parnell en bellen Alice op om even uit te waaien. Alice zat thuis verscholen tegen cycloon Lusi en vond het geen goed plan om uit te gaan waaien op Piha Beach aan de ruige westkust van Auckland. Uit waaien op Mission Bay aan de oostkant van Auckland was een beter plan. Het altijd rustige Mission Bay is veranderd in een soort stormachtig Scheveningen. ‘S avonds gaan we naar Ponsonby en borrelen bij de The Golden Dawn,een alternatieve club/kroeg opgetrokken tussen een soort van de oude pakhuizen. Zondagochtend doen we een birthday breakkie voor Alice haar verjaardag en gaan daarna voor de laatste dag nog een keer op pad, voordat we echt tijd is om terug vliegen.

Te Arai Point

Te Arai Point

Te Arai Point- ’s avonds rijden we noordelijk van Auckland naar Te Arai Point, in de hoop op een laatste surfsessie. Wanneer we aankomen zijn de golven flink hoog met sets tot 3 meter. ‘S ochtends is het kleiner met sets tot 2 meter. Evert pakt een laatste surfsessie en Kim een laatste kleurtje. Daarna pakken we onze spullen, maken de van de schoon en gaan met Alice een laatste keer uiteten bij een Maleisisch eettent in New Market. De volgende dag leveren we zonder problemen de van in en daarmee komt er een definitief einde aan deze trip. Dat is even slikken. En snel beginnen we alvast te mijmeren over ‘what’s next?’.