Tongariro, Rotorua en verder…

Mount doom

Mount doom

Tongariro Alpine Crossing – ’s ochtends vroeg rijden we het national park in. We zien al snel dat we niet de enigen zijn die vandaag  deze Great Walk doen. De walk staat bekend als een van werelds mooiste wandelingen, oftewel deze mag je niet missen. De wandeling is in totaal 19 km en kan in een of twee dagen gelopen worden. We willen nog een aantal andere plaatsen zoals Lake Taupo en Rotorua aandoen voordat we voor een week naar Raglan gaan om te surfen. We doen daarom niet de volledige Crossing langs de krater van deze nog actieve vulkaan, maar pakken de eerste 10 km. Iets waar we later tijdens de trip spijt van krijgen. Voor we starten checken we nog even het bord met daarop aangegeven het risico op uitbarsten. Deze staat op groen, we’re good to go. De walk begint tussen de heidevelden bestaande uit allerlei grassoorten, pluimen en sprieten in verschillende kleuren. In de verte zien we de vulkaan en schuin rechtsvoor Mount Doom (je weet wel Waar de ring van “The Lord Of The Rings” in gemikt moest worden). Naarmate we hoger komen verdwijnt de vegetatie en vormen losse lavabrokken het gezicht. Het doet denken aan geruld gehakt (voor de GVR) en Evert heeft meteen honger. Hogerop wordt het steeds kaler en zien we de vulkaan opdoemen. Al snel sluiten we aan bij de klimmende rij mensen die ook vandaag de Crossing doen. Dit vinden we een goed moment om terug te gaan en fluitend lopen we naar beneden.

Zoom Mount Doom

Zoom Mount Doom


Iron Man

Iron Man

Lake Taupo – we rijden door naar dit 606 vierkante kilometer grote meer. Het is daarmee het grootste meer van Nieuw Zeeland. We stoppen in het plaatsje Taupo, waar het gezellig druk is. Al snel zien we dat voorbereidingen getroffen worden voor Iron Man. Overal in het plaatsje bereiden atleten zich voor morgen voor en doen nog hun laatste baantjes zwemmend, rennend of op de fiets. Wij vinden hier een internetcafe en posten onze eerste verhalen over het zuidereiland. Eerder is dit niet gelukt door slechte verbindingen en limieten op data. Eind van de middag rijden we een mooi stuk langs dit inmens grote meer en slaan af bij de Huka Falls.

 
 

Huka Falls – net voor sluitingstijd van deze waterval komen we aan. Na 6 uur gaat het toegangshek dicht en kun je er niet meer uit met je auto. Het water uit Lake Taupo wordt hier via een smalle natuurlijke sluis de Wanganui River in gedrukt. Deze rivier is op haar beurt met 425 km weer de langste rivier in dit land, en komt bij Auckland uit in zee. De Falls zijn dan ook meer een grote stroomversnelling om te zien, dan een klassieke waterval waarbij water van grote hoogte naar beneden valt. De langgerekte sluis die deze watervallen vormen zijn 15m breed en 10m diep. Het gesteente aan de oppervlakte is zo hard dat het water daar nauwelijks voor erosie zorgt. De dieper gelegen lagen bestaat uit zachter gesteente, waardoor het water een sleuf heeft weten te maken. Het is inmiddels sluitingstijd en voor de hekken dicht gaan zijn we weg opzoek naar een slaapplek, die we vinden aan Lake Rerewhakaaitu.

Wai-O-Tapu

Wai-O-Tapu

Wai-O-Tapu – we zijn aangekomen in de thermische gebieden rondom Rotorua. We rijden naar Wai-O-Tapu Wonderland, waar met een beetje hulp iedere dag om precies kwart over 10 de geiser spuit. Dit schouwspel bekijken we met zo’n 100 andere mensen, en hebben met zijn allen onze camara’s gereed om het vast te leggen. Gelukkig is dit niet het enige waar we voor betaald hebben. We sluiten aan met de van in de file naar de volgende parkeerplaats zo’n 200 meter verderop om het Wai-O-Tapu Wonderland in te gaan. Het is een grote toeristische trekpleister maar ook erg bijzonder. De pools met thermische activiteiten, geuren, en kleuren liggen op loopafstand van elkaar. Aan de aardoppervlakte zijn de verschillende borrelende en stomende gaten in de grond zichtbaar. Afhankelijk van gesteente en stoffen in de grond kleuren de pools rood, geel of andere kleuren. We lopen langs poelen met namen als Champaign en Oyster Pool, die hun namen danken aan hun kleur en vorm.

Green Lake

Green Lake

Blue & Green Lakes – na het thermische wonderland gaan we op zoek naar frisse lucht. De zwavelluchten laten we even achter ons. We rijden naar Rotokakahi en Tikitu om hier van lunch met uitzicht te genieten. De meren zijn ook wel beter bekend onder de namen Green- en Blue Lake. Dit is makkelijker te onthouden. We zitten inmiddels over de helft van onze trips, maar zijn nog steeds niet gewend aan de namen. Gezien de GPS die we gehuurd hebben zijn langste tijd heeft gehad zitten we met verschillende kaarten op schoot en verzinnen ezelsbruggetjes voor de namen van de richting waar we naar toe moeten. Ook dan missen we nog weleens de afslag. In Green Lake mag overigens niet gezwommen worden of andere actviteiten gehouden worden. Het is een heilige plaats voor de Maori en hun eigendom.

We gaan door naar Rotorua en lopen daar door het stadje en het gelijknamige meer. Zo nu en dan bereikt een vlaag zwavellucht ons. We twijfelen of we hier wat langer blijven en nog een spa bezoeken. Deels gedreven door de zwaveldampen rijden we naar Putaruru en de Blue Pools.

Blue Pools

Blue Pools

Blue Pools – dit stukje verstopte schoonheid brengt ons bij een wandeling van anderhalf uur langs een sterk stromend beekje, dat tussen het glooiende boerenlandschap kronkeld. Het water is kraakhelder en ijskoud. Gezien het een een one way walk is besluiten we op de terugweg een andere voor ons nog onbekende route te nemen. Dat valt tegen. In plaats van dat we tussen de heuvels doorlopen moeten we er over heen, en weten we niet of we goed gaan. Natuurlijk vinden we gewoon de weg terug en zodra we terug bij het beekje zijn springen we het water in. Samen met een Maori meisje, die zich niet klein laat krijgen ondanks het koude water, laten we ons met de stroom meedrijven en duiken een paar keer kopje onder. We zijn hier vlakbij Hamilton, een grotere studentenstad, waar we heen rijden voor wat food.

Hamilton – we schuiven aan in een restaurant gevuld met Kiwi’s en eten hier volgens traditie een grote homp vlees weg, gedompeld in zware saus. We zitten in een leuk stuk van de stad vol cafes en eettenten, welke allemaal gezellig druk zijn.  Toch is het een grotere stad en moet je wat beter op je spullen letten. Nu is dit niet direct ons sterkste punt. Eerder op de avond bij het parkeren zijn we gewaarschuwd voor auto-inbraken. Op dat moment waren op dezelfde parkeerplaats reeds twee inbraken het uur daarvoor geweest. Wanneer we terug bij de van komen is de passagiersdeur niet op slot en staat het dashboardkastje open. De gedachtes schieten door ons hoofd, hoe dom kunnen we zijn dat we de van niet ergens anders meer in het zicht gezet hebben? Maar wat blijkt na een controle van onze waardevolle spullen? Alles zit er nog in. We zijn zelf vergeten de boel af te sluiten. 

Een gedachte over “Tongariro, Rotorua en verder…

Reacties zijn gesloten.