Abel Tasman tot Wellington

Abel tasman

Abel Tasman National Park

Abel Tasman National Park – verschillende operators bieden guided tours aan het park in, kayakken, tramping (wandelingen) of katamaranzeilen. Dat doen we allemaal niet. We pakken een watertaxi en laten ons op Bark Bay afzetten. De skipper vertelt ons onderweg verschillende weetjes over de boom- en vogelsoorten, gesteente en gebruik van het land door de Maori. Zo kennen de stranden de bijnaam ‘Gold Coast’. Er zit hier goud in de gesteente waaraan de stranden hun naam te danken hebben. Voor het merendeel bestaat de grond uit koper, waardoor de stranden hun lichte kleur krijgen, maar dat klinkt toch minder aantrekkelijk. Het goud is van slechte kwaliteit, zegt men. Verder laat de skipper ons verschillende type begroeiing op de heuvels langs de kust zien. Nieuw Zeeland kent een unieke flora en fauna als gevolg van de afscheiding van het supercontinent miljarden jaren geleden. Met de komst van de Europeanen heeft deze flora en fauna zwaar te lijden onder de import van niet inheemse plant-en diersoorten. In verschillende gebieden probeert de overheid de inheemse flora en fauna te herstellen, zo ook in het Abel Tasman. Tussen de groene boomrijen zien we verschillende dode bomen staan. Dit zijn geimporteerde boomsoorten die men d.m.v. het inspuiten van een goedje in de stam uit het park probeert te weren. Ook staan er vallen om onder andere possums, overgebracht voor de vacht vanuit Australie, weg te krijgen. En zo pakken we onverwachts nog een stukje guided tour mee.

Kust Abel Tasman National Park

Kust Abel Tasman National Park

Van Bark Bay wandelen we door bossen, langs baaien en de kust terug naar Matahua (a15 km). Bij Anchorage, een mooie baai halverwege, lopen we over de heuvels rondom de spot. Het is hoog water, waardoor we niet via het strand kunnen. Het verschil tussen hoog- en laag water is hier 7 meter. Geen probleem dat extra uurtje voor ons, het is hier prachtig. Daarna is het tijd voor een duik bij een van de stranden van deze Gold Coast. We laten ons kort opdrogen en hervatten onze tocht, we moeten nogmaals een eenzelfde afstand afleggen voor we weer aan het begin van het park zijn. Langzaam beginnen we hier en daar wat ongemakken van het lopen te voelen. De omgeving is zo mooi dat we genoeg afleiding hebben, maar tegen de tijd dat we de auto bereiken is ons lopen overgegaan in strompelen. Een koud colaatje wacht op ons!

‘S avonds rijden we naar Picton, waar we iets buiten de stad langs de weg en de treinrails een kort nachtje maken. We zijn niet de enigen. Het staat stampvol. Er slapen mensen in auto’s, tenten of in een slaapzakje op het gras.

Picton – vroeg in de ochtend rijden we naar Picton in de hoop met de eerste boot de oversteek naar Wellington te maken. Dat wordt ‘m niet, deze zit vol. Tot een uur of een lopen we door Picton en haar kleine haven. Veel meer dan twee hoofdstraten met toeristenwinkels is het eigenlijk niet. Het is echt een stadje dat hoofdzakelijk dienst doet als vertrek- en aankomstplek voor de boot tussen beide eilanden. We kijken geamuseerd hoe een Maori familie trapboten voor in het water aansleept met een truck om deze vervolgens hijgend en mopperend het water in tillen. En zo doden we de tijd. Om twee uur varen we uit. De voorspelde storm voor dit weekend zorgt voor flinke deining als we op open zee zijn. Op het bovendek waaien mensen weg en al snel moet iedereen naar binnen. Eind van de middag komen we aan in Wellington.

Wellington

Boat sheds Wellington

Wellington – we lopen eerst een heel stuk langs de haven. Deze wordt op verschillende plekken opgeknapt en daar slaagt de stad goed in. Het is een leuk stuk van de stad om doorheen te wandelen. Karakteristieke havenkenmerken zoals pakhuizen, klinknagels en houten balken gaan gepaard met cafes, een kleine binnenhaven en lage moderne nieuwbouw. We lopen terug naar het centrum op zoek naar wat eten. Op iedere hoek van de straat en er tussen in zitten Aziatische eettentjes. De Thai even verder op is dan ook onze eerste stop. Wanneer het donker wordt lopen we nog langs het winkelgebied, maar deze zijn natuurlijk dicht en we zoeken een slaapplek op bij een motorhome aan de rand van de stad.

Lyall Bay – ’s ochtends gaan we op zoek naar de voorspelde surf. Airports en Lyall Bay zouden moeten lopen vandaag. De GPS neemt dit wel heel letterlijk en voor we het door hebben rijden we het vliegveld van Wellington op. We doen een rondje aankomst- en vertrekhal en vinden vlak naast het vliegveld Lyall Bay. De golven zijn klein en de harde wind vanuit land maakt het lastig aanpeddelen. De setting is bijzonder. Aan de linkerkant van de baai komen vliegtuigen een voor een aan en zetten hun landing in. Al dobberend op ons surfboard kijken we naar dit schouwspel tot zich weer een golf aan dient en er hard gepeddeld moet worden om ook maar enige kans op de golf te maken. We krijgen nog wat tips voor goede surf van een vriendelijke Kiwi. We kunnen zelfs even bij hem douchen. Dat slaan we af, we hebben immers vanochtend nog gedouched.

Kim in lyall Bay

Kim in lyall Bay

‘S middags gaan we nog even Wellington in, nu zijn de winkels wel open. Dat komt goed uit. Na 6 jaar hebben Kim’s Havaianas het begeven en is het noodzaak voor nieuwe. Hierna gaan we door langs de westkust omhoog richting Opunake. We stoppen bij Wanganui en later bij Patea. Wanganui is vooral mooi vanwege de ligging aan de gelijknamige rivier. Patea is een klein plaatsje, dat haar glorie als vakantiebestemming verloren heeft en er verlaten bij ligt. We bereiken eind van de middag Opunake en bevinden ons op de Surf Highway 45.

Een gedachte over “Abel Tasman tot Wellington

Reacties zijn gesloten.